1)Εμπρός 2)Πίσω

..ο εν γένει αναποφάσιστος-ξεροκέφαλος σερίφης σπρώχνει την πόρτα πίσω του με δύναμη.Θέα του πιά,ένα μισοερηπομένο χωριό στη μέση του πουθενά ,με μια ζέστη να κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο αποπνικτική.
-Μα που πάω? Θέλω να πάω ?Η μήπως θέλω απλά να αποφύγω το να ΜΗΝ πάω ?...λέει από μέσα του
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος δεν είναι υπέρ του.Από την άλλη,αποχαιρετά το μέρος που έχει στην καρδιά του .Είναι το μέρος 'του',ο χώρος του, εκεί όπου έζησε τόσα ,εκεί όπου έμαθε έμαθε τόσα και που έδειξε τόσα.Η καρδιά τσακώνεται με τη λογική.Νικητής?Οι αλλεπάληλες σκέψεις.
-Μα το νιώθω ότι θα μου κάνει κακό!!!Αυτό το μέρος το έμαθα και με έμαθε τόσο καλά που δεν υπάχουν κρυψώνες πια για μένα.Κι όμως νιώθω οτι αδημονεί για να μου βάζει παγίδες πλέον.Έκανα κάτι?Ή μήπως πρέπει να γίνουμε ένα με τους τσιγγάνους και απορρίψουμε τη γεωγραφική βεβαιότητα?
-Είμαι ο σερίφης,του λέει κάτι δυνατά από μέσα του ,κι είναι έτοιμος να αφήσει ξωπίσω του την πόρτα να ταλαντώνεται με μεγαλύτερη δύναμη.
-Κύριε φεύγετε ??? του λέει η ήρεμη φωνή της όμορφης παρουσίας του μπαρ αυτού.
Μια φωνή τόσο γνώριμη ,που σε αγγίζει τόσο πολύ και σχεδόν σε αποτρέπει να της αρνηθείς.Μια φωνή που κρύβει μέσα της λαχτάρα και στεναχώρια μαζί.Η φωνή που θέλει ο σερίφης να την πάρει μαζί του και να φύγει μια για πάντα από το μέρος τούτο.Ιδρώνει και ψάχνει για μια απάντηση.
-............................................. !!!!! λέει για πρώτη φορά του με θάρρος ..