Σμέρνα Ζαχάρως Παρασκευή 13-6-2008 Ώρα 10:30

…κάπου 10:30, ίσως λίγο παραπάνω, ίσως λίγο παρακάτω…άλλωστε πού λογική να προσέξεις την ακριβή ώρα την ώρα που αλλεπάληλες σκέψεις ξεσκίζουν το μυαλό σου….
Πρωταγωνιστές:2 ΑΝΘΡΩΠΟΙ και 2 θεατές της ζωής(επειδή την ΖΩΗ την έχουν δεδομένη)
Οι πρώτοι 2 κυνήγησαν ώστε να ανασαίνουν σήμερα ενώ οι άλλοι 2 (ο ένας υπάλληλος του ΕΛΓΑ κι ο άλλος ένας μισθοφόρος του ΕΛΓΑ, συνταξιούχος αστυνομικός)απλά την απολαμβάνουν ως δεδομένη.
Σκηνικό: καμμένη γη, κρανίου τόπος, ένα μαύρο ψέμα πρώην δάσους. Καμμένο δάσος, θεόρατοι κορμοί ,ίχνη ενός ex-πυκνού δάσους. Το σφίξιμο του στομαχιού είναι ήδη δεδομένο. Ας πάμε όμως πιο κοντά…Ένα σπίτι ολοκληρώτικά καμμένο με μερικά δοκάρια και κεραμίδια κρεμασμένα να μαρτυρούν την αρχική διαπίστωση. Δυό αποθήκες έρμαια της φωτιάς και καμμένος γεωργικός εξοπλισμός τρυγύρω που μαρτυρούσε την εικόνα μιας πλήρους αγροτικής ζωής. Κοιτώντας πίσω, ένα ακόμα σπίτι ή μάλλον καλύτερα…σημάδια που μαρτυρούσαν την ύπαρξη σπιτιού, έχοντας μπροστά τους κάποια καντήλια και κεράκια, όχι αφημένα καιρό εκεί….
-Ήταν οι γείτονες μας! Λέει η γρια με περρίσιο θάρρος (ας με συγχωρέσει που δε θυμάμαι το όνομά της).
Κάνω να πλησιάσω τάχα να δω την εικόνα την εικόνα της καταστροφής για να κρύψω έντεχνα τα δάκρυά μου…Τελικά έχω προυποθέσεις να γίνω άνθρωπος λέω από μέσα μου καθώς κάνω την ‘αυτοψία’ μου.
Πλησιάζω πάλι προς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ οι οποίοι στεκόντουσαν δίπλα στο λυόμενο που τους παραχώρησαν οι άλλοι άνθρωποι.
-Καθήστε σας παρακαλώ να πιείτε ένα καφέ κύριε γεωπόνε…!..μου λέει ο ΚΥΡΙΟΣ και χωρίς καλά καλά να το σκεφτώ λέω:
-Χρήστος, ΚΥΡΙΕ μου….μη μπορώντας φυσικά να του εξηγήσω γιατί δε ‘γίνεται΄ να με αποκαλεί κύριο….
-Να εδώ, έχουμε φτιάξει αυτόν τον ίσκιο για να μπορούμε να στεκόμαστε….
Κι όλα αυτά στο κέντρο ενός πρών μεγάλου δάσους….Τι ειρωνεία…
-Συγχωρέστε με, λέει ο ΚΥΡΙΟΣ Χαράλαμπος μα πρέπει να πλυθώ δυό λεπτά.Ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ μαύρος από πάνω εως κάτω,πνιγμένος στο κάρβουνο (αυτό του απέμεινε να κάνει) ,μια μαύρη οπτασία που έλαμπε όμως όταν άνοιγε το στόμα του.
Αρνούμαι να συνεχίσω παρακάτω το διάλογο, θα χρειαστώ ακόμα ένα πακέτο χαρτομάντηλα και θα χρειαστεί να σκύψω πολλές φορές ακόμα το κεφάλι.
Περηφάνια, φιλοξενία, ανθρωπιά, αισιοδοξία, αξιοθαύμαστα ψυχικά αποθέματα από τη μια μεριά……..κατήφεια, στεναχώρια από΄την άλλη, αλλά και μια ‘Χαρά’ για την ‘ανακάλυψη’ μέσα στο δάσος στο χωριό της Ηλείας.
Ας τους έχει ο ‘Θεός’ καλά…..το είδος δεν εξέλειψε ακόμα ...

kid loco

-Πάμε μια βόλτα σου λέω!!!
Η φωνή μιας αγανακτησμένης μάνας που βλέπει το αγοράκι της να 'λιώνει'...Ένα όμορφο και συνάμα γλυκό παιδί που αναζητά το παιχνίδι που του ταιριάζει.
Μάταια όμως...η διάθεσή του παραμένει κάτω από τα ποσοστά αυξησης των ελληνικών μισθών.Κάτι τα σημεία των καιρών,κάτι η δυστροπία του.
-Πάμε!!!της απαντά ξυνισμένα σχεδόν και δείχνοντας οτι κάνει κάτι το οποίο του είναι στην καλύτερη ....βαρετό.
Χωρίς καλά καλά να το σκεφτούν έχουν φορέσει τα χοντρά μπουφάν και η μεγάλη μητέρα με 'χαρά' μικρού παιδιού παίρνει το μικρό της παιδί με το μεγαλίστικό του ύφος και ξεκινούν τη βόλτα τους.
-Μαμά θα μου κάνεις ΟΛΑ τα χατήρια της επόμενης βδομάδας!
-Ναι αγόρι μου γλυκό!λέει απ'έξω κι από μέσα ψιθιρίζει....'γιατί να είναι τόσο γκρινιάρικο...'
Το πάρκο σφύζει από ζωή.Αγοράκια και κοριτσάκια διαφόρων ηλικιών αλωνίζουν κυριολεκτικά.Παρεάκια μικρών παιδιών σκορπίζουν με τα παιχνίδια τους ,αρκετά decibel στην ατμόσφαιρα.Κάποιο προχωρά με σκυμμένο κεφάλι λες κι ακολουθεί τα ίχνη κάποιου χαμένου θησαυρού...Φυσικά θησαυρός δεν υπάρχει.
Η ώρα περνά κι ενώ τα παιχνίδια διαδέχονται το ένα το άλλο κι ο μικρός κος Ξυνός δεν έχει αφήσει ίχνη εδώ και ώρα,η μαμά σηκώνει το κεφάλι της για να ψάξει το αγγελούδι της.Βλέπει έναν ορεξάτο μικρό να τρέχει προς το μέρος της με το πρόσωπό του να λάμπει γεμάτο 'Χαρά'.
-Μα αυτός μοιάζει με τον δικό μου....για να διαδεχθεί η επόμενη φράση
-Μα είναι ο δικός μου!!!!!!και το χαμόγελό της καλύπτει πολλές από τις καποτινές στεναχώριες.
-Τι έγινε αγάπη μου?...του λέει με τη 'Χαρά' της πλέον να γίνεται απερίγραπτη.
Ο μικρός χαμογελά με τρόπο που να φαίνονται και τα πιο πίσω δοντάκια του και υψώνει το Αριστερό του χέρι.Είναι προφανές ότι κάτι του συνέβει....
-Κοίτα εκεί πίσω μαμά!Ένας πύργος!.......................................